grudniowa szaruga

Jakiś czas nie pisałam, nie było potrzeby, ale też i małe zamieszanie spowodowało, że miałam power

dziś znów nie umiem się obudzić,

nie umiem się rozruszać

Jest mi źle
fatalnie
nie mam sił
na nic
niedobrze mi
spać mi się chce
płakać
nie chcę tu siedzieć
chcę być gdzieś daleko, a może wcale nie daleko
ale sama
nic nie robić
niczego nie musieć

poranne rozmowy

-'cześć Mamo, co słychać?'
-"Ty się zacznij odchudzać, patrz jak wyglądają Twoje koleżanki"
-'Tak, mnie też miło Cię słyszeć'

każda potwora znajdzie swego amatora?

Czy rzeczywiście jest tak, że każda potwora znajdzie swego adoratora?

Kiedy jakaś "brzydka" koleżanka zmienia nazwisko czuję szarpanie w sercu. OK, nie ma brzydkich kobiet (tylko czasem wina brak).
Jestem wredna?
Nie wiem.
Raczej po prostu szczera.
Tylko znam kilka naprawdę ładnych dziewczyn, mądrych, mających dobrą pracę, które nie trafiają na swoją drugą połowę.
A niektóre dziewczyny, w których kobiecości za grosz, urody ni grama wychodzą za mąż.
Co prawda ich drugie połowy też nierzadko są tego samego pokroju, więc poniekąd trafił swój na swego. Tylko z doświadczenia własnego wiem, że miłość jest ślepa.
Niestety.

w pracy

Wczoraj święto, dziś większość ludzi dalej odpoczywa - wzięli sobie urlopy i przedłużyli weekend. Ja siedzę w pracy. I dobrze. Ciężki wieczór wczoraj miałam. Chciałam się upomnieć o swoje....

Czuję się oszukana. Obiecywał coś innego. Miało być zupełnie inaczej. Miał wziąć rozwód, mieliśmy mieć dziecko. Rozwodu nie bierze jak nie brał, bo ... (tu zawsze się znajdzie jakaś wymówka), dziecka nie chce (też zawsze się znajdzie jakaś wymówka). A ja czuję się w pułapce. Strach przed przyszłością odbiera radość z dzisiaj. Nie wolno się jednak upomnieć "o swoje", bo to Pana złości. Pan się obraża jak ja śmiałam mu spieprzyć humor. Obraża się na mnie, że chcę tego co mi obiecał.

Kurwa, wiem, że muszę zacząć konkretnie oszczędzać, żeby na starość nie obudzić się z ręką w nocniku.

Nic to, pewnie będę musiała przejść na dwie tabletki symfaxinu, żeby się nie rozłożyć.

społeczeństwo chore psychicznie?

Nie poszłam w październiku do psychiatry, bo po pierwsze uważam, że cena wizyty jest zbyt wysoka, nie potrzebuję tak częstych wizyt, acz akurat zaczęłam łapać doła i nie bardzo chciałam do niej iść.

Dzwonię dziś - kończą mi się leki, bez których nie funkcjonuję - i to nie psychicznie, a fizycznie. Pierwszy wolny termin 25 listopada. Kuka, ta kobieta przecież przyjmuje od rana do wieczora. Tyle ludzi ma problemy natury psychicznej?

Dlaczego w takim razie kiedy ktoś usłyszy, że inny ktoś miewa (miewał) styczność z psychiatrą to czubek? Może fakt mojego bywania w świecie wirtualnym, na różnych forach, ale też i realne znajomości ludzi z różnych środowisk powodują to, że mnie mało co dziwi. Psychiatra to taki sam lekarz jak każdy inny, a wielość spraw z jakimi można iść do niego powoduje, że nie wiem czemu można się dziwić. W świecie kiedy trzeba być silnym, pchać do przodu. Delikatność i kruchość muszą mieć obstawę.

Widzę, że większość moich deprechowych "znajomych" to ludzie weseli, zawsze uśmiechnięci i skorzy do pomocy. Takimi widzą ich inni. Swoje smutki i dołki chowają dla siebie, aż w nie wpadają. Dobrze, że są mądrzy i umieją zadbać o siebie. I idą do psychologa, do psychiatry. 

Depresja to taki stan gdzie boli dusza. Nie życzę nikomu, żeby go dosięgła.

Ale życzę, że kiedy dosięgnie, coś go będzie uwierało przełamał niechęć i wybrać się do specjalisty. Bywa ciężko, ale warto...

Ja się jeszcze ze swoimi smutkami nie uporałam, moje smutki mają związek z innymi osobami, może nawet z jedną osobą. Nie mam sił na podjęcie walki (???), w każdym bądź razie na konfrontację. Powinnam, bo z każdym dniem już teraz będzie gorzej. A nie umiem. Każda próba kończy się niczym.

Jak znajdę słowa to o tym napiszę ...

Nie mam teraz sił ...

dziurawe myśli

Trzeba nadać jakiś tytuł postowi, żeby coś napisać. Tak teoretycznie to nie mam weny na tytuły. Nie mam weny do niczego. Katar dalej trzyma. W piątek wzięłam wolne - miałam się leczyć, bo czekała mnie objazdówka po grobach. W piątkowy ranek czułam się nieźle - nie licząc kataru - i umyłam nawet okno balkonowe. Łazienkę już szorowałam z ciompom po zole, położyłam się spać już około 19.00 i sobotę przeleżałam w łóżku. Objazdówka jakoś przeszła, ale katar dalej. Od rana w pracy. W dzień wolny myślę co mam do zrobienia, co do nadrobienia, co do napisała. Gdzie zajrzeć, co poprawić. Przychodzę i siedzę. I nic się nie chce. Głowa ciężka. Myśli w niej nie ma. Żadnych. Ani o głupotach, ani o ważnych sprawach. Nawet netu nie chce się przeglądać. Ani informacji, ani for. 

Kawę ze spienionym mlekiem sobie zrobiłam, jogurta zjadłam. Słodkiego. Nic innego nie było w domu. Po objazdówce znów fałdki większe. Ciasto dobre w domu czeka. Kurka flaczek. A nie można by jeść i nie tyć. Cholera jasna. Znów trzeba będzie się wziąć w troki. Kurde czemu ten wygląda tak dla każdego ważny? Dlaczego rozliczają z każdego nadprogramowego kilograma? Dlaczego nie mogę na siebie patrzeć z tymi wałkami, plecami otłuszczonymi i drugą brodą? 

Jak nie spojrzeć dupa zawsze z tyłu...

jesienny katar

No i dopadł mnie jesienny katar

Deprecha + katar = nic tylko się powiesić.

Apetytu niet, a waga poszła znów do góry. Chociaż spodniej jakby luźniejsze.
Jutro chyba zrobię sobie wolne.

śnieg

i właśnie pada śnieg,
z deszczem, ale mimo wszystko śnieg
nie chcę zimy, zimna, śniegu białego

chcę lato, ciepełko, słońce

Kawka z mlekiem z pianką nie jest zła, ale wcale nie pobudza - wiem, czytałam, ale czarna ostatnio nie wchodzi.

SPAAAAĆ

Poniedziałek

I znów poniedziałek

mglisty, chłodny
senny
kawka już jest
do pracy Rodacy!

odchudzam się ...

Odchudzam się.
Muszę zrzucić 15 kilo.
kiedy waga pokazała 67,2 kg dostałam załamania.
ŻP nie działa
bo i tak potem jest a ten jeden kawałek czekoladki, a jeszcze ta jedna bułeczka

Widzę, że Dukan teraz na topie.
no to ja też spróbuję.
od zeszłej soboty się pilnuję mocno

było już 64,5 kg, a wczoraj znów 67
albo to nie działa, albo mam zepsutą wagę

spodnie i spódnice ciut luźniejsze
ale jednak nie idzie to tak jakbym chciała

a na dodatek wczoraj kupiłam sobie syrop klonowy i zjadłam dozwolony serek na sernik dr. Oetker z tym syropem
a potem jeszcze bułkę z masłem

No, dobra dziś znów się pilnuję - rano serek z syropem tak nie do końca ok, ale na lunch wędzona markela z jajkiem; upiekłam bułeczki dukanowe.

niestety dziś jakaś impreza; jak mi się nie chce iść
jutro znów żarcie
mam po tym proteinach zastój apetytu na szczęście, więc może uda mi się nie rzucić na to jedzenie.

wmuszam w siebie wodę, dobrze że można colę light.

Tęsknota

Tęsknota, psiakrew, tęsknota
tak czasem duszę omota,
że nie pomoże westchnienie
ani przyjaciół grono,
ani czyste spojrzenie
na tę ziemię zieloną,
ani spojrzenie jasne
za siebie, w życie własne,
ani to, że nad drogą
ujrzę gwiazdy okrutne -
gwiazdy też nie pomogą
i - gorejąco-smutne -
spadną na dno kielicha.
Kielich wypiję do dna,
noc będzie gwiezdno-chłodna
i ktoś zawoła z cicha,
tak że ledwo usłyszę,
głos przypomni ojczyznę,
i - cichy - wejdę w ciszę,
i w ciemność się prześlizgnę,
i w kamień się zamienię...

Pomoże mi milczenie,
pomogą mi kamienie
grobowe...
     O czym ja piszę?!

Władysław Broniewski 

sobotnia migrena

Nie ma to jak obudzić się w sobotni poranek z migreną. Akurat kiedy na 16.00 jesteśmy umówieni gdzieś tam, a do tego czasu trzeba ogarnąć ten cały domowy syf - kurze, odkurzanie, zmywanie.

Do tego drżenie całego ciała, ewidentnie jak wtedy kiedy zapomnę mojej magicznej tabletki mającej podnieść poziom serotoniny. Ale przecież pilnuję tego. Wzięłam wczoraj, tzn. tak mi się wydaje.

No nic. Kąpiel, magiczna tabletka. Proszek na ból głowy jeden, drugi, trzeci. Musi przejść. Trzeba się zabrać za życie.

Ogólnie do bani

ogólnie do bani jest
jeszcze ta pogoda
pada
nie chce się nic

to be or not to be

Być albo nie być, oto jest pytanie.

Jestli w istocie szlachetniejszą rzeczą

Znosić pociski zawistnego losu

Czy też, stawiwszy czoło morzu nędzy,

Przez opór wybrnąć z niego? - Umrzeć - zasnąć -

I na tym koniec. - Gdybyśmy wiedzieli,

Że raz zasnąwszy, zakończym na zawsze

Boleści serca...