Nie poszłam w październiku do psychiatry, bo po pierwsze uważam, że cena wizyty jest zbyt wysoka, nie potrzebuję tak częstych wizyt, acz akurat zaczęłam łapać doła i nie bardzo chciałam do niej iść.
Dzwonię dziś - kończą mi się leki, bez których nie funkcjonuję - i to nie psychicznie, a fizycznie. Pierwszy wolny termin 25 listopada. Kuka, ta kobieta przecież przyjmuje od rana do wieczora. Tyle ludzi ma problemy natury psychicznej?
Dlaczego w takim razie kiedy ktoś usłyszy, że inny ktoś miewa (miewał) styczność z psychiatrą to czubek? Może fakt mojego bywania w świecie wirtualnym, na różnych forach, ale też i realne znajomości ludzi z różnych środowisk powodują to, że mnie mało co dziwi. Psychiatra to taki sam lekarz jak każdy inny, a wielość spraw z jakimi można iść do niego powoduje, że nie wiem czemu można się dziwić. W świecie kiedy trzeba być silnym, pchać do przodu. Delikatność i kruchość muszą mieć obstawę.
Widzę, że większość moich deprechowych "znajomych" to ludzie weseli, zawsze uśmiechnięci i skorzy do pomocy. Takimi widzą ich inni. Swoje smutki i dołki chowają dla siebie, aż w nie wpadają. Dobrze, że są mądrzy i umieją zadbać o siebie. I idą do psychologa, do psychiatry.
Depresja to taki stan gdzie boli dusza. Nie życzę nikomu, żeby go dosięgła.
Ale życzę, że kiedy dosięgnie, coś go będzie uwierało przełamał niechęć i wybrać się do specjalisty. Bywa ciężko, ale warto...
Ja się jeszcze ze swoimi smutkami nie uporałam, moje smutki mają związek z innymi osobami, może nawet z jedną osobą. Nie mam sił na podjęcie walki (???), w każdym bądź razie na konfrontację. Powinnam, bo z każdym dniem już teraz będzie gorzej. A nie umiem. Każda próba kończy się niczym.
Jak znajdę słowa to o tym napiszę ...
Nie mam teraz sił ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz