Są takie dni, że jest mi strasznie źle. Tak, że chciałabym, żeby mnie nie było... Nie byłoby wtedy tych wszystkich problemów, konieczności podejmowania decyzji, myśli pędzących przez głowę ...
Od kilku lat właściwie myślałam, żeby pójść do psychologa. Żeby pomógł mi się odciąć od mojej matki, która mimo, że mam już prawie 35 lata krytykuje mnie, nakazuje (jadąc do niej np nie ubieram się, żeby mi było wygodniej tylko zeby mnie matka nie skrytykowała). Żeby pomógł mi uzmysłowić sobie czego chcę od związku. Jak daleko moje oczekiwania są ważne (wiadomo ma się jakieś plany i wyobrażenia i życie weryfikuje, tylko jak walczyć o te swoje wyobrażenia, a może skoro on mi tego czegoś nie daje to skończyć to całkiem, ale przecież pod innymi względami nie jest źle...).
Idę dziś na 15.00
