Jest mi źle
fatalnie
nie mam sił
na nic
niedobrze mi
spać mi się chce
płakać
nie chcę tu siedzieć
chcę być gdzieś daleko, a może wcale nie daleko
ale sama
nic nie robić
niczego nie musieć

poranne rozmowy

-'cześć Mamo, co słychać?'
-"Ty się zacznij odchudzać, patrz jak wyglądają Twoje koleżanki"
-'Tak, mnie też miło Cię słyszeć'

każda potwora znajdzie swego amatora?

Czy rzeczywiście jest tak, że każda potwora znajdzie swego adoratora?

Kiedy jakaś "brzydka" koleżanka zmienia nazwisko czuję szarpanie w sercu. OK, nie ma brzydkich kobiet (tylko czasem wina brak).
Jestem wredna?
Nie wiem.
Raczej po prostu szczera.
Tylko znam kilka naprawdę ładnych dziewczyn, mądrych, mających dobrą pracę, które nie trafiają na swoją drugą połowę.
A niektóre dziewczyny, w których kobiecości za grosz, urody ni grama wychodzą za mąż.
Co prawda ich drugie połowy też nierzadko są tego samego pokroju, więc poniekąd trafił swój na swego. Tylko z doświadczenia własnego wiem, że miłość jest ślepa.
Niestety.

w pracy

Wczoraj święto, dziś większość ludzi dalej odpoczywa - wzięli sobie urlopy i przedłużyli weekend. Ja siedzę w pracy. I dobrze. Ciężki wieczór wczoraj miałam. Chciałam się upomnieć o swoje....

Czuję się oszukana. Obiecywał coś innego. Miało być zupełnie inaczej. Miał wziąć rozwód, mieliśmy mieć dziecko. Rozwodu nie bierze jak nie brał, bo ... (tu zawsze się znajdzie jakaś wymówka), dziecka nie chce (też zawsze się znajdzie jakaś wymówka). A ja czuję się w pułapce. Strach przed przyszłością odbiera radość z dzisiaj. Nie wolno się jednak upomnieć "o swoje", bo to Pana złości. Pan się obraża jak ja śmiałam mu spieprzyć humor. Obraża się na mnie, że chcę tego co mi obiecał.

Kurwa, wiem, że muszę zacząć konkretnie oszczędzać, żeby na starość nie obudzić się z ręką w nocniku.

Nic to, pewnie będę musiała przejść na dwie tabletki symfaxinu, żeby się nie rozłożyć.

społeczeństwo chore psychicznie?

Nie poszłam w październiku do psychiatry, bo po pierwsze uważam, że cena wizyty jest zbyt wysoka, nie potrzebuję tak częstych wizyt, acz akurat zaczęłam łapać doła i nie bardzo chciałam do niej iść.

Dzwonię dziś - kończą mi się leki, bez których nie funkcjonuję - i to nie psychicznie, a fizycznie. Pierwszy wolny termin 25 listopada. Kuka, ta kobieta przecież przyjmuje od rana do wieczora. Tyle ludzi ma problemy natury psychicznej?

Dlaczego w takim razie kiedy ktoś usłyszy, że inny ktoś miewa (miewał) styczność z psychiatrą to czubek? Może fakt mojego bywania w świecie wirtualnym, na różnych forach, ale też i realne znajomości ludzi z różnych środowisk powodują to, że mnie mało co dziwi. Psychiatra to taki sam lekarz jak każdy inny, a wielość spraw z jakimi można iść do niego powoduje, że nie wiem czemu można się dziwić. W świecie kiedy trzeba być silnym, pchać do przodu. Delikatność i kruchość muszą mieć obstawę.

Widzę, że większość moich deprechowych "znajomych" to ludzie weseli, zawsze uśmiechnięci i skorzy do pomocy. Takimi widzą ich inni. Swoje smutki i dołki chowają dla siebie, aż w nie wpadają. Dobrze, że są mądrzy i umieją zadbać o siebie. I idą do psychologa, do psychiatry. 

Depresja to taki stan gdzie boli dusza. Nie życzę nikomu, żeby go dosięgła.

Ale życzę, że kiedy dosięgnie, coś go będzie uwierało przełamał niechęć i wybrać się do specjalisty. Bywa ciężko, ale warto...

Ja się jeszcze ze swoimi smutkami nie uporałam, moje smutki mają związek z innymi osobami, może nawet z jedną osobą. Nie mam sił na podjęcie walki (???), w każdym bądź razie na konfrontację. Powinnam, bo z każdym dniem już teraz będzie gorzej. A nie umiem. Każda próba kończy się niczym.

Jak znajdę słowa to o tym napiszę ...

Nie mam teraz sił ...

dziurawe myśli

Trzeba nadać jakiś tytuł postowi, żeby coś napisać. Tak teoretycznie to nie mam weny na tytuły. Nie mam weny do niczego. Katar dalej trzyma. W piątek wzięłam wolne - miałam się leczyć, bo czekała mnie objazdówka po grobach. W piątkowy ranek czułam się nieźle - nie licząc kataru - i umyłam nawet okno balkonowe. Łazienkę już szorowałam z ciompom po zole, położyłam się spać już około 19.00 i sobotę przeleżałam w łóżku. Objazdówka jakoś przeszła, ale katar dalej. Od rana w pracy. W dzień wolny myślę co mam do zrobienia, co do nadrobienia, co do napisała. Gdzie zajrzeć, co poprawić. Przychodzę i siedzę. I nic się nie chce. Głowa ciężka. Myśli w niej nie ma. Żadnych. Ani o głupotach, ani o ważnych sprawach. Nawet netu nie chce się przeglądać. Ani informacji, ani for. 

Kawę ze spienionym mlekiem sobie zrobiłam, jogurta zjadłam. Słodkiego. Nic innego nie było w domu. Po objazdówce znów fałdki większe. Ciasto dobre w domu czeka. Kurka flaczek. A nie można by jeść i nie tyć. Cholera jasna. Znów trzeba będzie się wziąć w troki. Kurde czemu ten wygląda tak dla każdego ważny? Dlaczego rozliczają z każdego nadprogramowego kilograma? Dlaczego nie mogę na siebie patrzeć z tymi wałkami, plecami otłuszczonymi i drugą brodą? 

Jak nie spojrzeć dupa zawsze z tyłu...